Groch z kapustą

Całkiem miły dzień dziś. Rano w poczcie pojawiło się zaproszenie z Google’a z linkiem do ich najświeższej usługi – Waves. Dla tych, którzy nie wiedzą o co chodzi – dwie prezentacje. Pierwsza trochę dłuższa (grubo ponad 1 godzina) szczegółowo opisuje możliwości Waves, druga to Fale w pigułce. Mówiąc jeszcze krócej – chyba szykuje się kolejna rewolucja w komunikacji internetowej.

A jak ktoś ma ochotę zobaczyć to “cudo” w akcji, to jeszcze parę zaproszeń mi zostało. Kto pierwszy ten lepszy
Programiści znający GWT nie będą się nudzić.

więcej zdjęć / más fotos

1. stowarzyszenie mieszkańców danej ulicy, dzielnicy etc. którego głównym celem i powodem istnienia jest uczestnictwo w tradycyjnym święcie Las Fallas (15-19 marca), a przy okazji udział w rozlicznych pomniejszych fiestach, paradach i innych uroczystościach. Podstawowy sposób “udzielania się” to paradowanie w tradycyjnych, przebogatych strojach, ale także organizowanie przedstawień, festynów, konkursów czyli okazji do rozrywki.  Ilość zarejestrowanych fallas w Walencji w roku 2006 – 386.

2. wymyślna instalacja z drewna, kartonu, gipsu i innych materiałów łatwopalnych, przedstawiająca elementy natury ożywionej i nieożywionej (formy trudne do opisania- patrz foto), w konfiguracjach i kolorach z kategorii kiczowatych; wznoszona w celu prezentacji podczas Las Fallas, a póżniej uroczystego spalenia. To nic, że proces jej projektowania i wznoszenia trwa okrągły rok… dzięki temu bezrobocie wśród artistas falleros (główny projektant danej falla) jest bliskie 0 %.

1. osoba biorąca udział w Las Fallas, czyli imprezowicz, miłośnik tej fiesty.

2. członek danej falla; powinien charakteryzowaæ się posiadaniem tradycyjnego stroju (który do tanich i skromnych nie należy) i z dumą reprezentować swoją falle oraz Walencję. Szczególne emocje wzbudzają co roku wybory fallera mayor, czyli damy, która jest najważniejszą i główną reprezentantką wszystkich falleros przez w danym roku. Bardziej nawet niż uroda i wdzięk osobisty liczy się zawartość portfela, jako że funkcja ta wymaga”bywania”, podróżowania, odpowiednich strojów, itp. itd.

1. zbiór tracas (trac?) umocowanych w przestrzeni na ruszcie z cienkich linek na wysokości ok. powyżej człowieka. Rozmieszczenie tracas w taki sposób, aby eksplozje następowały po sobie (na zasadzie domina) z coraz większą prędkością i w odpowiednim rytmie, to nie lada sztuka, dostępna jedynie dla wtajemniczonych pirotechników z dyplomem. Największe masclety bez problemu zajmują przestrzeń największego placu w mieście i wymagają około jednodniowych przygotowań.

2. kilkunastominutowy spektakl dźwiękowy, a raczej wybuchowy, podczas którego eksplodują kolejno pieczołowicie rozmieszczone uprzednio tracas. Początkowo udaje rozróżnić się poszczególne petardy, w miarę przyspieszania tempa masclety słychać już tylko jeden potworny huk, widać chmury białego dymu i czuć ból uszu. Dla tubylców wydaje się to być najlepszą rozrywką. Hukowi czêsto towarzyszą sztuczne ognie, osiągające kulminację w końcowym momencie masclety. Czyli zawsze w kłębach dymu, a nierzadko i przy świetle dziennym…
Mascleta to nieodłączny element każdej uroczystości, fiesty, święta, niezależnie od ich charakteru. Mascleta to specjalność walencjańska, rzadko można ją spotkać poza Comunitat Valenciana.

Rodzaj sera wyrabianego w prowincji Kastylia – La Mancha, może być z mleka krowiego, owczego, koziego lub z mieszanki tych trzech w różnych proporcjach. Swietny jako tapas.

Płytki patelnio-rondel o głębokości 5 – 6 cm i średnicy między 20 a 100 cm wyposażony w dwa ucha, zamiast w rączkę; przeznaczony do przygotowywania paelli i innych potraw z ryżu. Ze względu na rozmiar tego naczynia do podgrzewania potraw trzeba używać specjalnego palnika, a najlepiej ogniska na świeżym powietrzu.

Najważniejsza fiesta Walencji, która powoduje „zatrzymanie się” miasta na ponad 2 marcowe tygodnie. Las Fallas apogeum osiąga między 15 a 19 marca, ale pierwsze masclety słychać już na początku miesiąca. Uroczystości te poświęcone są św. Józefowi – patronowi stolarzy. A wszystko wzięło się z dawnego zwyczaju tychże, którzy w przeddzień 19 marca zwykli porządkować swoje warsztaty, a następnie palić to co niepotrzebne, łącznie z lampami używanymi do oświetlania miejsc pracy w zimie, w wielkich ogniskach, co stawało się okazją do towarzyskich spotkań. Dzisiejsza forma Las Fallas zaczęła wykształcać się od połowy XIX wieku. Nadal najważniejszym elementem obchodów jest palenie w nocy z 18 na 19 marca kilkuset przygotowanych przez poszczególne Fallas kukło-instalacji, czyli … właśnie fallas. Przez dwa tygodnie poprzedzające tą noc nie brakuje innych okazji do rozrywki – masclety, pokazy sztucznych ogni, pochody, walki byków, wystawy, konkursy na najlepszą paellę itp.itd. Po czym miasto budzi się 20 marca pokryte warstwą popiołu.

Drugi dom każdego szanującego się Hiszpana, czyli willa zlokalizowana w pobliżu plaży, w której spędza on większość dni wolnych od pracy. Standard chaletu z reguły jest wysoki, stąd regularnie notowane fale włamań do letnich przybytków, organizowane ostatnio przez dobrze zorganizowane grupy złożone z imigrantów… (nie ma co owijać w bawełnę, zwykle są to Rumuni i Ukraińcy – przyp. luke). Istnienie chaletów napędza zatem w okresie wakacyjnym koniunkturę handlu systemami alarmowymi, antywłamaniowymi, zabezpieczającymi ale i artykułami gospodarstwa domowego, meblami itp.

(pl: tracas) – przedmiot do wytwarzania hałasu, czyli po prostu petarda; używana przez mieszkańców Comunidad Valenciana dla uczczenia ważnych momentów – począwszy od tych rodzinnych (chrzty, śluby, komunie), poprzez kościelne (święta patronalne, procesje okazjonalne) aż po podniosłe święta państwowe i rzecz jasna wszelkie fiesty (prym wiodą Las Fallas). Prawie nigdy nie jest stosowana pojedynczo, minimalny zestaw tworzy kilkanaście tracas (trac?) związanych (i wybuchających) w formie liniowej. Zadowalająco ogłuszający efekt tworzy jednakże dopiero mascleta.